আহিছিলা তুমি এদিন জীৱনলৈ মুকুতাৰ মালা এধাৰি হৈ
জ্বলি জ্বলি ছাই হোৱা বুকুৰ শলিতাত
পুনৰুজ্জীৱনৰ পোহৰ দিবলৈ
নীৰৱে গুছি গলাগৈ এদিন
বোৱাই থৈ অশ্ৰু দুচকুৰে
হৃদয় শলিতা ছাই হৈ গ’ল
নিষ্ঠুৰ প্ৰেমৰ জলন্ত দালানৰে।।

আশাবোৰ দিঠক নহ’ল
বাস্তৱবোৰ সপোন হৈ গ’ল।
নিজক বিচাৰি পোৱাৰ তৰণাত
ভালপোৱাবোৰৰ মৃত্যু হ’ ল ।।

দোমোজাৰ মেৰপাকৰ সান্নিধ্যত
ভাবনাবোৰ উৎপীড়িত হ’ ল।
বেদনাৰ পৰিত্ৰাণ বিচাৰি
বালিছন্দাবোৰ ধুলি হৈ গ’ল।।

মনবোৰ কিয় জানো ইমান অশান্ত
সময়বোৰ নিষ্ঠুৰ মায়াময় গতিশীল।
পাইও হেৰুৱাৰ বেদনাবোৰ কাতৰ
অপেক্ষাবোৰ সীমাহীন নিশব্দতাপূৰ্ণ।।
প্ৰেম জটিল যন্ত্ৰণাকাতৰ বিক্ষোভিত
শান্তমনবোৰ উদ্দেগিক হোৱাৰ সৰঞ্জাম।

বুকুৰ গধূৰতাবোৰ আতৰাবলৈ নিৰুপায়
জ্বলি জ্বলি ছাই হবলৈ মোৰো মন নাই
ভালপোৱাই জানো সকলো??
যদি নিস্বাৰ্থবোৰ লাহে লাহে হেৰাই যায়
ৰঙা দলিচাৰ পৰা ভালপোৱাখিনি আজি
সময়ৰ প্ৰহেলিকাময় দুবাহুত।।।