শেৱালিৰ সুবাসে আৱৰি ৰাখিছে ৰাতিটো
কহুৱাবোৰ প্ৰাণ পাই উঠিছে সেই সুবাসত,
নৈৰ গড়াত ভেটফুলবোৰে গুণ গুণাইছে
নাছি উঠিছে চন্দ্ৰমা স্ফটিক পানীত।

সোণোৱালী হৈ পৰিছে পথাৰখন
প্ৰভাতৰ প্ৰথম পৰশত সোণোৱালী মুকতা হৈ জিলিকিছে
দুৰণিৰ আকাশখন ক্ৰমাৎ ৰঙচুৱা হৈ উঠিছে
শেৱালিবোৰ ক্ৰমশঃ ম্লান পৰি গৈছে সুৰুযৰ আগমন
হয়তো জোনাকৰ স্নিগ্ধতা বিছাৰি দুখত ম্ৰিয়মাণ হৈছে।।

শৰতৰ প্ৰথমটো আবেলি মোৰ মনত আছে
তুমি ৰৈ আছিলা নৈৰ পাৰত
কহুৱাবোৰে তোমাক চাই হাঁহি আছিল
কুল কুল শব্দ কৰি নৈখনে তোমাৰ লগত কথা পাতিছিল
হয়তো ভেটফুলবোৰে ভাৱিছিল কিয় তুমি ইমান ধুনীয়া…!!